Bir Yıl Biterken

Bir yıl daha bitiyor.
Takvim değişiyor ama insan, kolay kolay değişmiyor.
Geçen yıllar bana şunu öğretti:
Bazı kapılar zorlandıkça açılmıyor, bazı yollar ise durduğumda kendini gösteriyor.
Sürekli güçlü olmanın bir erdem değil, bazen bir kaçış olduğunu fark ettim.
Yorulduğumu kabul etmediğim her an, biraz daha kendimden uzaklaştım.
Hayatta bazı şeyler çözülmüyorsa, kendimi yormamayı öğrendim.
Hayatın bana ait olmayan taraflarını zorla taşımamayı öğrendim.
Öğrendiğim en zor şeylerden biri, vazgeçmenin her zaman kaybetmek olmadığıydı.

Bazen vazgeçmek, kalbimi korumaktı.
Her açıklamanın anlaşılmadığını, her iyi niyetin karşılık bulmadığını da yıllar içinde gördüm.
Bunu bilmek insanı sertleştirmiyor, aksine daha sade bir yere taşıyor.
Geçen yıllar bana şunu da öğretti:
Sözlerin, eyleme dönüşmediğinde bir karşılığı olmadığını.
Adına ister dostluk densin, ister arkadaşlık, ister kardeşlik…
Söylenenle yapılan arasındaki mesafe büyüdükçe, gerçekliğin de silikleştiğini gördüm.

Yeni bir yıla girerken yapılacaklar listem eskisi kadar uzun değil.
Daha az yük almak istiyorum.
Her şeyi düzeltme sorumluluğunu omuzlarımdan indirmek, her kırığı onarma zorunluluğundan çıkmak istiyorum.
Yeni yılda kendimle daha dürüst olmayı istiyorum.
Ne hissettiğimi küçültmeden, neye gücüm yetmediğini saklamadan yaşamak istiyorum.

Bazı şeylerin zamanla değil, sınırla iyileştiğini kabul ediyorum.
Kendimi sürekli anlatmak yerine, kendime daha çok kulak vermeyi seçiyorum.
Bir yıl biterken şunu biliyorum:
Her şey tamamlanmak zorunda değil.
Bazı sorular cevapsız kalabilir.
Bazı yollar yarım kalabilir.
İnsan yine de yoluna devam edebilir.

Yeni yıl bana büyük sözler vermiyor.
Ama küçük, gerçek bir niyet bırakıyor:
Kendimle kavga etmeden yaşamak.

Gülnur 🌹